နွေကမ္ဘာအလား...

ခြောက်သွေ့ပူပြင်း..

ပက်ကြားအက်နေတဲ့

ရင်ဘက်မှာ

အထီးကျန်ဆန်မှုတွေ...

ငါနေထိုင်တဲ့အရပ်မှာ

မိုးသည်းနေပေမယ့်

ချော်ရည်ပူနဲ့

ပြည့်တဲ့ ငါ့နှလုံးအိမ်ဟာ

သန်းခေါင်ယံညထဲ

လမ်းပျောက်နေ...

အကြိမ်ကြိမ်ပြန်ကာတွေးလည်း

ယူကြုံးမရဖြစ်နေဆဲ

ကိုယ်တိုင်လည်မယ့်ဝဋ်ကို

ကိုယ်တိုင်ဖန်တီးလိုက်မိသလိုပဲ

ငါမျှော်လင့်နေတုန်းပါ

ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရဦးမလား

အရင်နေ့တွေအတိုင်း...

အလိုရှိနေရုံလေးပါ

အပြစ်ကျူးလွန်မိထားသမျှ

အမှားတွေကိုခွင့်လွှတ်ဖို့

တောင်းဆိုရုံလေးပါ...

ပျော်စရာတွေလား

မရှိတော့ပါဘူး...

ကိုယ်တိုင်ဖျက်ဆီးမိတဲ့

အတ္တဆန်ရာ

တစ်ကိုယ်ကောင်းသမားလေး...

ဒါတွေအကုန်လုံးအမှားပါ

တောင်းပန်နေပေမယ့်

နင်နားခါးပြီးတော့

မုန်းမယ့်အပြစ်ကို

ငါရင်ဆိုင်နေရတယ်...