ဝလုံးလေးမှ

ဝိုင်းအောင်

မရေးနိုင်ခင်

ရွှေလင်ဗန်းနဲ့

ထမင်းဆီဆမ်း

ရယ်

အမေဆိုပြလိုက်တော့

ရွှေသားအဘီပြီး

တဲ့

လင်ဗန်းကြီးပဲ

မက်မော

ကာ

ဝိုး... ဝိုး... ငါဟာ လောဘတက်လာတယ်

ပုခက်တွင်းမှဆင်း

မြေကြီးပေါ်နင်းခါစ

ရွှေယုန်လေးနဲ့

ရွှေကျားပုံ

ရယ်

အင်မတန်

ကောက်ကျစ်တဲ့

ယုန်ဆိုးလေး

ကို

သိပ်ပြီးအားကျ

နေခဲ့

တော့

ငါဟာ ကောက်ကျစ်တတ်လာတယ်

မျက်လုံးတစ်ဖက်

ကန်းနေခဲ့ပါလျက်နဲ့

ဘုရင်ကိုဖမ်းပြီး

အကျဉ်းချတဲ့

သူ

ရေမန်ကန်းကြီးအား

အရမ်းဂုဏ်ပြုမိ

တော့

တို့ကျောင်းက

သမိုင်းဆရာလေးတောင်

လူပေလေးလို့ ငါ့ကိုခေါ်

ဘိုင်စကုတ်ကြည့်တော့

လူကြမ်း

ဘိုအံ့ကျော်ကို

အလွန်တရာ

နှစ်သက်တတ်ခဲ့

တယ်

ငါ့နံဘေးက

ချစ်သူလေးကတောင်

တဖြည်းဖြည်း

ငါ့ကိုလန့်

ကာ

ကြင်နာတတ်မယ့် တစ်ယောက်ကိုရှာ

(ဒီလိုနဲ့

ဆန့်ကျင်ဘက်

အမြင်တွေကို

သုံးသပ်ရင်း

လူတွေအပေါ်)

(သုံးသပ်ရင်းနဲ့)

(ဘယ်သူက

မှားပြီး

မှန်တယ်လို့

ဆုံးဖြတ်ခက်နေတယ်)

(သိပ်ခက်တယ်)

(အဆိုးနဲ့

အကောင်း

တွဲနေတတ်တာကို

မြင်နိုင်ဖို့

လေ့ကျင့်ခဲ့တယ်)

(လေ့ကျင့်ခဲ့တယ်)

အများတကာမေးငေါ့

ကာ

အမြင်ကတ်လို့

မုန်းစရာ

ဖြစ်

ကာ]